هیاهویی برای هیچ

گذری بر آنچه که به لحاظ نزدیکی ایام انتخابات در جامعه ما در حال جریان است و اندکی تامل بیشتر در آن منظره ای جالب را در پیش چشم ما خواهد گشود و همراه خواهد شد با بازخوانی چرایی عدم مقبولیت جناح اصلاح طلب در جلب آرای مردم، در چند انتخابات اخیر.

سخنرانی اخیر سید محمد خاتمی و اشاره ایشان به مبحث رهبری توجه ما را به نکاتی جالب جلب می کند.

حجت الاسلام والمسلمين سيد محمد خاتمي كه در اولين گردهمايي روساي استاني ستاد مركزي ائتلاف اصلاح طلبان در محل دفتر مركزي مجمع روحانيون مبارز صحبت مي‌كرد، گفت: « امام خميني (ره) در نامه‌اي كه براي هياتي كه براي تجديد نظر براي قانون اساسي بود نوشته اند، تذكر داده‌اند كه مرجعيت شرط رهبري نيست چون جامعه دچار مشكل مي‌شود زيرا داشتن اطلاعات فقهي كافي نيست؛ آن فرد بايد مدير و مدبر باشد، تصميم گيريهايش جامع باشد، اگر ما كار را منحصر و محدود به مرجعيت كنيم ممكن است دچار مشكل شود. تدبير و تدبر و صلاحيت براي راه بردن جامعه و تامين مصالح و منافع جامعه پا به پاي عدل و علم مطرح شده است و يك حد و نصابي از عدل و علم كافي است و بقيه آن شايستگي هاي اجتماعي و سياسي است كه حاكم بايد داشته باشد. اين كار اصلاح بزرگي بود كه در قانون اساسي اعمال شد.»  

 

مراد  از گفتن جملاتی اینچنین در یک گردهمایی انتخاباتی چیست؟

 

۱ ـ ما در آستانه یک انتخاب برای تعیین رهبر هستیم. ( که امریست بعید )

 

۲ ـ قصد زیر سوال بردن تدبیر و تدبر در شخص رهبر است که در این زمینه اگر فرض را بر صحت این ادعا بگذاریم. این سئوال مطرح خواهد شد که چرا ایشان به هنگام داشتن مسئولیت ریاست جمهوری و برخورد نزدیکتر با امور و حساس بودن منصبشان و داشتن قدرت اجرایی، اقدام به طرح موضوع و پیگیری آن نکرده اند.

 

۳ ـ گفتن این حرف فقط یک شعار انتخاباتی هیجان برانگیز است که در این باب سه مقوله مجزا مطرح می گردد:

 

الف ـ آیا با طرح مسائلی از این دست می توان به کسب آرا دلخوش بود، پاسخ به این سئوال با توجه به چند انتخابات برگزار شده اخیر و شکست در جلب آرا مردم با طرح چنین مسایلی منفی است.

 

ب ـ با فرض اینکه با سر دادن شعارهایی از این دست جناح فوق الذکر قادر به کسب آرای لازم و حضور در مجلس گردد آیا ضمانتی هست که شعارهای خود را پیگیری کند و آیا اصولا به واسطه موازنه منفی قوا قادر به تغییر این شرایط هست.

 

ج ـ آیا شعارهایی از این دست باعث بالا بردن توقع جامعه نسبت به وظایف منتخبین نخواهد شد و رای دهندگان به این شعار ها از موکلین خود توقع اجرای آن را نخواهند داشت، حال آنکه واقفیم که در بهترین شرایط حصول به این شعار ها از محال هم غیر ممکن تر است.

 

جالب ترین نکته آنست که در فردای انتخابات، چون دیروز انتخابات پیشین دوستان ندا سر می دهند که مردم از ما توقعی بیش از حد اختیارات دارند. بدون توجه به این نکته که خود در هنگام بحث های انتخاباتی این توقع ایجاد کرده اند.

کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را

 

چندی پیش دوست عزیزی در بالاترین لینکی را ارسال کرده بود با این مضمون که اگر فرض خودکشی را بر حادثه فوت زهرا . ب بگیریم و تصورمان بر این باشد که وی به واسطه تجاوز ایجاد شده در موردش و از دست دادن تحمل دست به این کار زده باشد، دلیل خودکشی او چیست در حالیکه بی گناه و است و گناهکار شخص و یا اشخاص دیگری هستند و اینکه او چه فرقی با همتای هم جنس و هم موقعیت اش مختاران مای دارد.

۱ ـ فیلم تجاوز به دختری را  که این روز ها مهمان سایت ها و موبایل هاست همه دیده ایم و واکنش های نسبت به آن را هم در جامعه مجازی کوچک خود به عینه شاهد بوده ایم.

حال من سئوال می کنم مگر راهی هم به جز گوشه نشینی برای تمام عمر و یا سر به نیست کردن خود از روی ناچاری باقی می ماند. مضافا به اینکه در نظر داشته باشیم که ما در جامعه کاربران بالاترین با قشری از افراد جامعه بزرگتر و بیرونیمان روبرو هستیم که سطح دید و بنیش آنها نسبت به اجتماع بیرونی بالاتر است و تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل. آنگاه که انسانهای برتر این اجتماع حکم به تکفیر مظلوم می دهند. آنگاه که به جای ریشه یابی مصیبت وارده بر مفعول حادثه، توشه ای می گیرند برای اظهار فضل خود و پز های آنچنانی روشنفکر مابانه که حتی روزنی به زندگی تاریک مفعول مورد تجاوز در اکنون ماجرا ندارد. توی مورد تجاوز واقع شده را چه چاره می ماند جز اینکه خود از میان برداری و دیگران را به خیال کج خویش واگذاری.

۲ ـ قصه دلارام علی را همه می دانیم ظلمی سخت بر او در آستانه حادث شدن است. چه متن ها که نوشته نشد در تظلم خواهی و بسیار بجا بود.

اما آقایان و خانم های روشنفکر مترقی. دلارام به راهی می رود که می داند موفقیت در آن راه مستلزم پرداخت هزینه است و شجاعت وی و پایمردیش مثال زدنیست. اما اگر قیاس صحیح بخواهیم بگیریم آنکه بیشتر محتاج حمایت ماست. دختر و یا دختران مظلومی هستند که آماج تیر تجاوز قرار می گیرند بدون اختیار خویش و اگر به خود دلارم باشد افراشته کردن بیرق ظلم ستیزی از آنان و بستر سازی برای جلوگیری از وقوع چنین حوادثی را بر خود مقدم می دارد. کارنامه اش که این را می گوید.

پس دلیل تعلل چیست.

نوشتنی اینچنین با پزهای بی مزه روشنفکری نمی خواند؟